Dobra metoda – mammografia

Mammografia uważana jest obecnie za najlepszy sposób wykrycia choroby, nie jest jednak niezawodna. Mimo stosowania sprzętu najnowszej generacji, nie wykrywa niektórych złośliwych nowotworów wyczuwalnych bez problemów. Jeśli wynik badania mammograficznego jest podejrzany — należy wykonać biopsję. Przy niejednoznacznych wynikach badania mammograficznego i braku zmian w badaniu zewnętrznym, konieczną jest biopsja. Wykonuje się ją podczas badania mammograficznego, gdy obraz piersi jest wyświetlony na ekranie. Wielu lekarzy wstrzykuje w podejrzaną tkankę nieszkodliwy barwnik, dzięki któremu mogą zidentyfikować rodzaj zmian. Natomiast część lekarzy, używając igieł okrąża obszar objęty zmianami, oddziela go od zdrowej tkanki i całkowicie go usuwa. To badanie jest bolesne, jeśli jednak lekarz ma doświadczenie, potrafi przeprowadzić je umiejętnie, oszczędzając pacjentkom cierpień. Uzyskuje się w ten sposób komplet próbek chorej tkanki.

Biopsja igłowa

Badanie metodą biopsji igłowej pozwala ustalić, czy w danym organie nie wystąpiły zmiany patologiczne. Z reguły próbka płynu wysyłana jest do szczegółowego badania, w trakcie którego zostanie postawiona diagnoza. Jeśli miejsce zmian okaże się zbyt zwarte, by pobrać płyn, dokonuje się kolejnej biopsji i pobiera fragment zagrożonej tkanki. Próbkę wysyła się do laboratorium, do badania mikroskopowego. Nawet jeśli miejsce zmian patologicznych okaże się tkanką nowotworową, przed ustaleniem ostatecznej diagnozy oraz systemu leczenia, dokonuje się biopsji chirurgicznej. Według ostatnich ustaleń każda kobieta o zwiększonym ryzyku zachorowania na raka piersi (kobiety powyżej 30. roku życia) powinna poddać się badaniu biopsji chirurgicznej w przypadku, gdy objawy choroby nie ustępują w ciągu jednego lub dwóch miesięcy leczenia.

Badanie rezonansem magnetycznym

To badanie wykonywane przez godzinę w warunkach przyprawiających o klaustrofobię. Kobieta leży na wąskim łóżku, powoli przesuwającym się przez tunel pola magnetycznego. W ściankach tunelu specjalne urządzenie mierzy, w jaki sposób reagują tkanki na wysyłane sygnały częstotliwości radiowej. Pomiary są prze transformowane przez komputer w szczegółowe fotografie, dzięki czemu każdy „plasterek” tkanki jest dobrze widoczny. Wysokie koszty tego badania sprawiają, iż, chociaż efektywne, nie jest ono popularne. Dopóki nie zmaleją koszty wykonania oraz czas trwania tego badania, mammografia pozostanie najbardziej powszechną formą badania piersi w celu wykrycia wszelkich zmian, przede wszystkim nowotworowych.

Proste badanie na raka piersi

Jedną z łatwych metod, które możesz zastosować samodzielnie jest opisana poniżej. Ręce należy skrzyżować przed sobą, następnie wyprostować je, unieść do góry i opuścić w dół. Obie piersi i sutki powinny reagować na ruchy ramion i rąk w ten sam sposób, nie powinny się pojawiać żadne zagłębienia lub marszczenia skóry. Rzadko się zdarza, by pierwszym objawem raka piersi były powiększone węzły chłonne, a żadne zmiany nie są odczuwalne w piersiach. Niemniej jednak, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, ty sama i przede wszystkim lekarz powinniście wykonać badanie węzłów chłonnych. Zdecydowanie nie należy jednak polegać w 100% na wyniku tego badania, a przede wszystkim należy unikać paniki.

Pierwszy kontakt z rakiem piersi

Spójrz w lustro i zwróć uwagę, czy dostrzegasz jakiekolwiek zmiany w wielkości bądź kształcie piersi, w ich budowie lub w budowie skóry. Oczywiście jeśli twoje piersi zawsze różniły się wielkością lub kształtem, nie oznacza to żadnego odstępstwa od normy. Pamiętaj! JAKAKOLWIEK WYRAŹNA ZMIANA JEST WAŻNA (jeśli tylko nie jest ona bezpośrednio związana z miesiączką). Należy również zwrócić uwagę, czy nie pojawiła się jakaś wydzielina z sutka lub pogrubienie skóry wokół sutka. Zagłębienia i marszczenie się skóry mogą oznaczać tworzenie się pod nimi ognisk zapalnych. Najlepszym sposobem odkrycia jakichkolwiek zmian jest wykonanie krótkiego badania, polegającego na obserwacji zachowania piersi.

Jak wykryć raka piersi?

„Rak piersi” to pojęcie ogólne, określające odmienne nowotwory, mogące przyjąć ok. 15 złośliwych postaci, objawiających się w różnoraki sposób. Pojawiające się na piersiach guzki i pogrubienia są objawami najszybciej i najpowszechniej odkrywanymi, choć jakiekolwiek odstępstwa od normy mogą okazać się istotne. Zanim dowiesz się więcej o wszelkich możliwych objawach, pamiętaj, iż tzw. badanie ESE, czyli badanie piersi palcem, wykonywane przez ciebie, jest najlepszą formą rozpoznania objawów. Broszurki z instrukcją wykonywania tego badania z pewnością dostaniesz od lekarza (onkologa, ginekologa) lub w placówkach służby zdrowia. Badanie ESE możesz wykonywać tak często, jak chcesz, kiedy i gdzie zechcesz. Obserwacja piersi jest najważniejsza.

Rak piersi

Może myślisz nieraz o zagrożeniu rakiem piersi… i nagle odkrywasz coś, co wydaje ci się podejrzane… Nie wpadaj w panikę. 9 na 10 charakterystycznych objawów raka piersi okazuje się symptomami nieszkodliwych guzów i narośli spowodowanych naturalnymi, cyklicznymi zmianami hormonalnymi. Oczywiście, musisz skontaktować się z lekarzem, jednak słynne powiedzenie: „nie odkładaj do jutra…” (bo jutro będzie za późno), nie jest równoznaczne z ostatecznym wyrokiem. Poza tym musisz pamiętać, że lekarze są ludźmi niezwykle zajętymi. Większość z nich jednak stara się „upchnąć” w swoim planie wizyt kobiety przerażone wizją raka piersi, ale musisz się liczyć z tym, że trzeba będzie poczekać na wizytę. Wkrótce sama się przekonasz, że czekanie na wizyty, badania, prześwietlenie itd. to najtrudniejsza część oswajania się z chorobą.

Rehabilitacja psychosomatyczna

W procesie leczenia ważne jest nie tylko przywrócenie sprawności fizycznej, lecz również złagodzenie trudności psychicznych, społecznych i zawodowych, z jakimi spotka się pacjent. Szczególnymi problemami rehabilitacji są:

  • protetyka twarzowo-szczękowa po chirurgii nowotworów głowy i szyi, fizykoterapia stawu barkowego po usunięciu gruczołów chłonnych szyi, nauka mowy po wycięciu krtani,

  • protetyka sutka i leczenie barku oraz obrzęku ramienia po usunięciu piersi w przypadku radykalnego leczenia chirurgicznego,

  • protezowanie wykonywane bezpośrednio po amputacji kończyn, opanowanie bólów fantomowych, zabiegi fizykoterapeutyczne.

Wiedza o leczeniu, rehabilitacji i problemach z nimi związanych pozwala usunąć obawy pacjenta co do leczenia i strach przed kalectwem. Rehabilitacja psychiczna nie osiągnęła jeszcze właściwego poziomu. Jej podstawą jest zaufanie i akceptacja propozycji. Dlatego nie można zatajać przed chorym prawdy, szczególnie przy odmowie leczenia.

Budowa mikroskopowa

Jest zasadniczym sposobem oceny wyleczenia, ocenia doszczętność zabiegów chirurgicznych i stanowi wytyczne do dalszego leczenia. Umiejscowienie nowotworu również określa szanse wyleczenia. O losach chorego decyduje właściwe leczenie podjęte za pierwszym razem. Jeżeli proponowany sposób leczenia stwarza największe szanse wyleczenia, należy chorego dokładnie o tym poinformować, a także o konsekwencjach leczenia. Przede wszystkim trzeba mu uświadomić, że alternatywne działania zmniejszają szanse jego wyleczenia. Stan ogólny chorego ma istotny wpływ nie tylko na sposób, ale i na wyniki leczenia. Niekorzystnie oddziałują stany zapalne, niedożywienie, niedokrwistość, zakażenie dróg moczowych, a także występowanie innych chorób, np. gruźlicy, kiły.

Czynniki wpływające na wyniki

W Polsce co czwarty chory z nowotworem złośliwym jest wyleczony. Na pewno te wyniki poprawiłoby regularne badanie się ludzi. Czynniki rzutujące na wyniki leczenia:

  • stan zaawansowania nowotworu,

  • jego budowa mikroskopowa,

  • umiejscowienie nowotworu,

  • właściwe i natychmiast podjęte leczenie,

  • stan ogólny chorego.

Rozróżnia się cztery stopnie zaawansowania choroby (I-IV). Stopień I i II daje rokowania pomyślne, III — niejednoznaczne, IV - niepomyślne. Większość chorych stopnia I i II kwalifikuje się do leczenia chirurgicznego. Jednak w Polsce większość chorych zgłasza się do lekarza w III i IV stopniu zaawansowania choroby, co oczywiście ogranicza szansę wyleczenia.